Her şeye rağmen hayat

Canan Gündüz, canangunduzz@gmail.com

Processed with VSCOcam with 9 preset
Fotoğraf: Sinem Silay

Günün tüm trajik haberlerini sunduktan sonra kasvetli yüz ifadesini bir anda mutlu bir ifadeye değiştiren spiker “hayat her şeye rağmen devam ediyordu” diyordu haber bültenini umutsuz kapatmamış olmak adına çok da haber niteliğinde olmamakla birlikte, birilerinin mutlu olduğu ya da mizah içeren bir olayı/videoyu sunarken. Facebook profillerimize yas tutan, şiddeti ve terörü lanetleyen resimleri bir kez koyduktan sonra, uzun süredir aydınlanmayan gündemlerimiz nedeniyle o resimleri değiştirmek ya da kendini iyi hissettiğin bir anını paylaşmak sanki insanlığa bir ihanet olmaya başlamıştı. Aynı saatte uyanıp, aynı trafik ışıklarında bekleyip aynı işi yapmaya devam ederken bireysel anlamda hayatlarımız aynı şekilde, her şeye rağmen devam ediyordu.

Reklamlar

Kütüphane kültürü, baş meridyen ve İnka tapınakları

Aylin Yardımcı, aylinyrd@gmail.com

Başlıktaki üç şeyin benim bildiğim kadarıyla tek ortak noktası şu: hiçbiri Türkiye’de yok. Bu yazı diğerleriyle değil sadece kütüphane kültürü ile ilgili, ama özellikle kütüphane kültürünün yokluğu ile ilgili olduğu için Türkiye’de var olmadığına emin olduğum ve aklıma ilk gelen iki rastgele şeyi de yazıverdim. Sıfır sayılı baş meridyenin geçtiği herhangi bir nokta veya İnka medeniyetine ait bir tapınak nasıl Türkiye’de kesinlikle yoksa, insanların bilgiye serbestçe erişebildiği ve ortak çalışma alanı olarak kullanabildiği kütüphaneler etrafında oluşmuş herhangi bir kültür de yok.

Bağışlarla gelen huzur(suzluk): Boyfriend jean’ler ve yoksullar

Çağrı Yalkın, cagri.yalkin@brunel.ac.uk

Antropolog Andrew Brooks, “Clothing poverty: the Hidden World of Fast-Fashion and Second-hand Clothes” (Yoksulluğu Giydirmek: Hızlı Moda ve İkinci El Kıyafetlerin Saklı Dünyası) isimli kitabında sanılanın aksine “yoksulları giydirmeliyiz, onlara kıyafetlerimizi bağışlamalıyız” demiyor. Yıllar süren bir antropolojik saha çalışması sonunda, masumane bir şekilde özellikle İngiltere ve Kuzey Amerika’da derneklere, hayır kurumlarına bağışladığımız kotların (jean’lerin) nasıl olup da Afrika’da yoksullara satıldığını anlatıyor.

Sanal alemler çocuk oyuncağı değil

Yalın Solmaz, ysolmaz@gmail.com

Bir uzay gemisinin içindeyim. Önümdeki sedyenin üzerinde gri renkli bir uzaylı yatıyor; anlaşılan ölü ele geçirilmiş. Kafası gövdesine göre çok büyük ve kocaman gözleri halen açık. Solumda ve sağımda istemeyeceğim kadar operasyon aleti var, adlarını bilmediğim, dişçilerin kullandığı aletlere benzeyen ama onların beş katı büyüklüğünde. Bulunduğum oda bir kokpit gibi. Her yer cam ve camın ötesinde ucu bucağı belli olmayan uzay var. Bir sürü yıldız, galaksi, renkler, vesaire.

Cevap veremedik

Canan Gündüz, canangunduzz@gmail.com

Teknoloji, sağladığı ulaşılabilirlik ve gerçekleşen iletişimin eşit olamayacağını bize gösterdi. Peki bizler, bize yönelik iletişim teşebbüslerine yanıtsız kalırken ya da geç yanıt verirken aslında neler oluyordu?

En basit anlamda, yetişemiyorduk. Hepimiz yoğun bir CEO ya da magazin dergilerinde boy gösteren cemiyet hayatının ünlü simalarından değildik muhakkak, lakin bizi arayanlar da her daim şirket yöneticileri ya da ajans sahipleri değillerdi zaten. Biricik ailemiz, arkadaşlarımız da oluyordu cevap veremediklerimiz arasında. Fiziksel olarak, güç olarak, zaman olarak gene de yetişemiyorduk. Aslında bize ulaşmaya çalışanların sayısıyla doğru orantılı olarak ulaşabilenlerin ve ulaşamayanların sayısı da artıyordu.

Özgürlük ve aile

Irmak Akman, irmak@de-da-dergi.com 

ozgurluk

Yıllar önce Oruç Aruoba’nın bir kitabında okumuştum şu cümleyi: Woyzeck oyunundan bir cümleymiş sanırım, “Her insan bir uçurumdur. Başını döndürür kişinin, gidip aşağı bakınca.” Jonathan Franzen’ın Özgürlük romanındaki dört ana karakterden her biri, bir uçurum gibi. Yer yer insan, hayatlarını neden ve nasıl bu kadar karmaşık hale getirebildiklerini merak ediyor. Oysa hayatın ve insanların duygularının basit olduğunu varsaymak, insanın gerek kendisiyle, gerekse etrafındaki insanlarla ilgili pek çok şeyi görmezden gelmesiyle mümkün ancak. Bu hatayı işleyenler, ne kendilerini tanıyabilirler, ne de etraflarındaki insanları. Böyle yapanlar için başkalarının kararlarını irrasyonel ya da ahlaksızca diye yargılamak da çok kolaydır.

Bu sadece bir başlangıç (mı)?

Canan Gündüz, canangunduzz@gmail.com

“Hikayenin sonunu merak ettim şimdiden, haber verirsen sevinirim” dedi adam kuru temizlemeden yeni çıkmış takım elbisesinin iç cebinden çıkarttığı kartını uzatırken. Yüz buruşturmuş gibi algılanmasına rağmen aslında sadece siyah kemik çerçeveli gözlüğünü gözüne yaklaştırmak için yapılan o meşhur manevrayı yaptı. Tam bir beyefendiydi, “too classy”… Şanslı azınlıktandı, ama yardımcı koşullar olmuş olsa da, şansını kendisinin yarattığı da aşikardı.