Bu sadece bir başlangıç (mı)?

Canan Gündüz, canangunduzz@gmail.com

“Hikayenin sonunu merak ettim şimdiden, haber verirsen sevinirim” dedi adam kuru temizlemeden yeni çıkmış takım elbisesinin iç cebinden çıkarttığı kartını uzatırken. Yüz buruşturmuş gibi algılanmasına rağmen aslında sadece siyah kemik çerçeveli gözlüğünü gözüne yaklaştırmak için yapılan o meşhur manevrayı yaptı. Tam bir beyefendiydi, “too classy”… Şanslı azınlıktandı, ama yardımcı koşullar olmuş olsa da, şansını kendisinin yarattığı da aşikardı.

Hikayelerin sonu ne zaman gelirdi? Belirsizlikler kaybolup istikrarlı bir yaşam düzeni sağlanması mıydı kriter? Dolgun ücretli iş, ‘beni taşıyabilecek’ bir eş, lüks bir daire ve araba mı olacaktı insanlara sunmak için can atacağım hikayemin sonu? Ruhumu şeytana satarcasına çalışıp biriktireceğim parayla sahil kasabasına yerleşip açacağım butik otelin hikayesi beni şile bezinden elbisemle bir magazin dergisine konuk etmeye yeter miydi?

Adam bu konuda ne bu kadar düşünmüş, ne de bu kadar düşünebileceğimi tahmin etmişti. Muhtemelen kendi gençliğini anımsatan heyecanlı gözlerle bakan, fikir uçuşmalarından gücünü alan genç bir meslektaşı ile sıkıcı bir uçak yolculuğunda sohbet etmekten memnun kalmış ve sadece merak etmişti: ya sonra?…

Öyle ibretlik, kuşaktan kuşağa aktarılacak efsanevi olaylar da yaşamıyordum. Sadece koşullar o kadar absürd ki; benzer yollardan geçmiş olabilecekken döneminin koşulları itibarıyla belki kenarından dahi geçmemiş meslektaşım bile benim “hayat” dediğim, bulduğum ufacık bir parıltıyı bile olumlamaya çalışıp bir ucundan tutmaya çalıştığım şeyi “hikaye” olarak tanımlayabiliyor, şaşırabiliyor anlattıklarıma. Toplayın patlamış mısırlarınızı, atmaktan vazgeçin önüme ördüğünüz tellerin arasından o fındık fıstıkları. Hayatım ya bu benim, açık uçlu bağımsız Norveç filmi değil!

Güneydoğu Anadolu’daki uzmanlık zorunlu hizmetim biter ve yeni bilinmezliklere doğru yola çıkarken, kartına rastladığım beye telefon açmak geçti aklımdan. Sonra, hikayemin sonunun henüz gelmediğini fark ettim. Ölümü bile bir son olarak algılamadığım düşünülürse, gelmezdi de. Her zaman olduğu gibi her şeyin başındaydım…

Bu masalı yürütecek miyiz Olric?

Reklamlar